حیف شد. خیلی حیف شد. یوزها با چشم‌هایشان با ما حرف از طغیان زدند و خواب را از چشمانمان گرفتند، اما آن همه موقعیت ناب و آن همه فرصت درست و حسابی را هدر دادند و اسیر دیوار دفاعی متزلزلی شدند که‌ مثل پنیر سوئیسی پر از منفذ و سوراخ بود.
سازمان دفاعی ضعیف و واداده‌ای که در برابر اندک حملات نیوزیلندی‌ها تاب نیاورد و دو بار تسلیم شد تا پیروزی به اکسیری نایاب بدل شود و نیوزیلند پل صعود ایران لقب نگیرد.گزافه نیست اگر بنویسیم ماهی‌های سیاه نیوزیلند در مشت مردانی با رخت‌های سفید ما جا گرفته بودند. تفنگ‌دارانی که بارها تا آستانه تسخیر قفس توری نیوزیلند پیش رفتند و تنها دو بار گلدسته‌های شادی را رویاندند و دست آخر از قطار زنگ زده تقدیر پیاده نشدند.
یک ارتش پراسترس که ستاره فروزانی چون رامین رضاییان را در اتراقگاه خود داشت و بارها از راست روی آشیانه نیوزیلندی‌ها آتش ریخت، اگر غافلگیر نمی‌شد و حرفه‌ای‌تر می‌جنگید به حتم آن دو گل بد در دروازه ایران به میلیون‌ها ایرانی پوزخند نمی‌زدند.
با این همه نبرد ملتهب گلادیاتورهای خسته جان در ورزشگاه چشم‌نواز لس‌آنجلس، دوآتشه‌ها را راضی کرد و سکانس‌های زیبایی را رقم زد که نشان می‌داد اگر تیم ملی در اتمسفر آرام‌تری مهیا می‌شد به حتم دچار خبط‌های عجیب بازی با نیوزیلند نمی‌شد و با آخرین سوت قاضی مکزیک سربلند آوردگاه را ترک می‌کرد.
با همه این‌ها جام جهانی برای یوزها هنوز تمام نشده و دو پیکار حساس با بلژیک و مصر سرنوشت محتوم تیم ملی را در دیدها قرار خواهد داد. باید صبر کنیم و ببینیم آیا یاران کاپیتان طارمی در دو جدال سخت پیش رو تهدیدها را به فرصت بدل می‌کنند و جاده سنگلاخ صعود را هموار خواهند کرد؟ آیا تیم ملی جواز صعود از گروه مرگ را بدست خواهد آورد و نسخه شیاطین سرخ و فراعنه نیل را خواهد پیچید؟ کار دشوار و راه طولانی است.۱۸۰ دقیقه برای دریافت پاسخ این سؤالات باید روزه سکوت گرفت و در انتظار حماسه فوتبال ایرانی ماند.